خشم نشانهی خرابی نیست
خشم را خاموش نکن. اما نگذار تصمیم بگیرد.
بیشتر بخوانید
۰۳ اسفند ۱۴۰۴
۰۳ اسفند ۱۴۰۴
خشم نشانهی خرابی نیست. نشانهی این است که چیزی برایت مهم است. و مهم بودن، هنوز زنده بودن است.
این روزها آدمها زودتر عصبانی میشوند.
زودتر خسته میشوند.
و کمتر میخوابند.
این نشانهی ضعف نیست.
این نشانهی فشار است.
وقتی اوضاع عادی نیست،
بدن هم عادی واکنش نشان نمیدهد.
شاید خودت هم حسش کرده باشی.
آستانه پایین آمده.
صداها بلندتر شده.
بحثها سریعتر شعله میگیرند.
بعضیها خشمگیناند.
بعضیها منجمد.
بعضیها هر دو.
خشم در این روزها عجیب نیست.
طبیعی است.
اما ما معمولاً دو کار میکنیم:
یا سرکوبش میکنیم.
یا میگذاریم همهچیز را بسوزاند.
هیچکدام کمک نمیکند.
در بدن، خشم یک نقص نیست.
یک مکانیسم حفاظتی است.
وقتی سیستم عصبی حس میکند:
«چیزی امن نیست»
یا
«حدی رد شده»
وارد حالت دفاع میشود.
ضربان بالا میرود.
عضلات سفت میشوند.
فک قفل میشود.
نفس کوتاه میشود.
این بدن خراب نیست.
بدنی است که دارد از خودش محافظت میکند.
خشم، سیستم ایمنی روان ماست.
میگوید:
«اینجا مهم است.»
«اینجا درد دارد.»
«اینجا مرز لازم است.»
مسئله خود خشم نیست.
مسئله این است که با این انرژی چه میکنیم.
قرار نیست خشم را آرام کنی.
قرار است آن را حملپذیر کنی.
بایست.
پاها به عرض لگن.
دستها را مشت کن.
محکم.
تا جایی که تنش را حس کنی.
سه نفس فعال بکش:
دم از بینی.
بازدم محکم از دهان.
بعد آهسته مشتها را باز کن.
انگشتها را تکان بده.
سه بار تکرار کن.
۵ دقیقه راه برو.
نه برای ورزش.
برای تخلیه.
بازوها آزاد.
قدمها کمی محکمتر از معمول.
بگذار انرژی حرکت کند.
نه به کسی.
نه علیه خودت.
فقط در بدن.
۳۰ ثانیه دم و بازدم سریع از بینی.
بعد یک بازدم بلند.
دست روی قفسه سینه بگذار.
بگو:
«میفهمم چرا عصبانیام.»
لازم نیست توضیح بدهی.
فقط تصدیق کن.
چیزی که مهم است
خشم را خاموش نکن.
اما نگذار تصمیم بگیرد.
بین سرکوب و انفجار،
یک مسیر سوم هست:
تنظیم.
این روزها شاید آرامش فوری نداشته باشیم.
اما میتوانیم یاد بگیریم
بدنمان را تنها نگذاریم.
خشم نشانهی خرابی نیست.
نشانهی این است که چیزی برایت مهم است.
و مهم بودن،
هنوز زنده بودن است.
شما میتوانید از طریق پر کردن فرم یا تماس تلفنی با ما در ارتباط باشید.
